عشق استاد ـ گزیده‌ای از 'جواهرات معنوی' اثر بابا ساوان سینگ جی (گیاهخوار)، قسمت ۱ از ۲

برنامهٔ امروز، برای بزرگداشت میلاد حاضور بابا ساوان سینگ جی مهاراج (گیاهخوار) می‌باشد. خرسندیم بخش‌هایی از نامهٔ ۲۱ از کتاب "جواهرات معنوی" اثر حاضور مهاراج بابا ساوان سینگ جی (گیاهخوار) را تقدیم کنیم، نامه‌ای که توضیح می‌دهد استاد برای کمک به شاگردان در پیمودن مسیر رستگاری، عشق را به همهٔ صورت‌ها نشان می‌دهند و خوردن گوشت اشخاص- حیوانی برای پیشرفت معنوی زیان‌بار است.

نامهٔ ۲۱

"مایلم خاطرنشان کنم که به تک‌تک اعضای جمع معنوی، همان‌قدر عشق و محبت دارم که پدر به فرزندانش دارد؛ دوم اینکه، بر اساس آموزه‌های رادا سوامی، استاد گناهان و کاستی‌های یک روح را همان‌گونه می‌بیند که یک رخت‌شوی، چرک روی پارچه را می‌بیند. رخت‌شوی به پارچه اهمیت می‌دهد و اصلا اعتنایی به چرک نمی کند. هدفش این است که پارچه را به هر وسیله‌ای پاک کند، خواه با روش ملایمِ به‌کار بردن صابون، خواه با روش خشن و سادهٔ کوبیدن پارچه بر تخته‌سنگی. این بسته به خواست اوست.

به همین ترتیب، هدف استاد اصلاح شاگردان و رهایی آنها از عادت‌های بد و اعمال ناپسندشان است تا روح در پاکی خویش بدرخشد. او روند زندگی را تعیین می‌کند. در آغاز، با ملایمت و عشق، خطاهای ما را نشان می‌دهد. اگر این نتیجه ندهد، روشی نه‌چندان ملایم پیش می‌گیرد و اگر حتی آن هم مقصود را برآورده نکند، درمان‌های سخت به کار می‌برد. خلاصه اینکه، عزم او بر اصلاح است.

برای روشن‌تر کردن این موضوع، استاد در آغاز می‌کوشد ما را از طریق سخنان خود پاک کند. اگر این نتیجه ندهد، صابون فقر، سختی و بیماری را به کار می‌برد. اگر این‌ها نیز مقصود را برآورده نکند، آنگاه برای شاگرد تولدی دیگر رقم می‌زند. تا روح شاگرد خود را به سرچشمه‌اش نرساند، آرام نمی‌گیرد. حتی اگر شاگرد او را ترک کند، با او دشمن شود یا بخواهد به او آسیب برساند، او از تلاش دست نمی کشد.

من گزارشِ –– را خوانده‌ام آنها از شما رنجیده نیستند. آنها می‌خواستند شما و دیگران نیز درست مانند خودشان، غذای اشخاص- حیوانی و تخم‌مرغ را کاملاً ترک کنید. آنها از سخنان شما برداشت بدی نداشتند و شما نیز نباید چنین برداشتی داشته باشید، زیرا اگر ما در خطا باشیم و دیگری آن را به ما شرح دهد حق نداریم خشمگین شویم. درآنصورت تنها کاری که باید بکنیم اینست که خطای خود را بپذیریم و بگوییم عادت ما را وامی‌دارد آنرا تکرار کنیم. اینکه خطا کنیم و ناشکیبا باشیم، شایسته نیست. آنها باید ملایم‌تر و مهربان‌تر می‌بودند. اما از این بابت نمی‌توان آنها را سرزنش کرد. آنها بیش از شما برای تمرینات وقت می‌گذارند از غذای حیوانی دوری می‌کنند و در سطح ذهنی بالاتری قرار دارند. در چنین شرایطی، طبیعی است که یک سالک، جسور و پیش‌قدم شود. این غرور نیست، هرچند دیگران آن را غرور تلقی می‌کنند.

چنین سالکی آرزو دارد همه همان‌گونه عمل کنند که او عمل می‌کند. اما این مرحلهٔ کمال نیست. هرچه روح بیشتر پیشرفت کند، ملایم‌تر و آرام‌تر می‌شود. در نتیجه، وقتی به مراتب بالاتر برسند، آرام‌تر و شکیباتر خواهند شد. کاری که کردند از جهتی درست بود، افزون بر این، گمان نمی‌کنم شما در این مسئله چندان مقصر باشید، زیرا از جمع ما دور هستید، از مقررات برادری معنوی آگاهی ندارید، جز "سخنرانی‌ها" چیزی نخوانده‌اید و از پاکی این انجمن بی‌خبرید. وقتی آگاهی پیدا کنید و تمرین معنوی‌خود را تقویت کنید، حتی اگر بیست نفر نکوهشتان کنند آزرده نخواهید شد. قلبی پر از عشق نمی‌تواند خشم را در خود جای دهد. قلب شما هنوز سرشار از عشق نشده است. پس بکوشید هر روز اندکی زمان بیشتری را به تمرینات معنوی اختصاص دهید؛ به‌تدریج استاد همه چیز را به شما عطا خواهد کرد.

شما می‌نویسید که –– نیز همین عقیده را دارد. شکایت او همان شکایت شماست. [...] این برای او نیز همان‌قدر ناخوشایند بود که برای شما. همهٔ شما دچار این خطا هستید. باید خطاهای خود را اصلاح کنید به گمانم –– در این موضوع مقصر است. او از اصول خود عدول کرد. شما فقط از الگوی او پیروی کردید. اگر او مطابق اصول خود عمل کرده بود، شما می‌توانستید از الگوی او بهره ببرید. گذشته‌ها گذشته است.

اما باید خاطرنشان کنم که حتی خوردن ذره‌ای از غذای حیوانی برای پیشرفت معنوی زیان‌بار است. دیگر چه برسد به خوردن آن؟ کسانیکه در کشتن یاری می‌کنند نیز گناهکارند. می‌گویید خوردن تخم‌مرغ به بدیِ شکستن قلب فردی نیست. هر دو بد هستند. اما قلب شکسته را می‌توان با عشق التیام داد؛ هرچند حیوانی را که کشته شده است، نمی‌توان دوباره زنده کرد.

[...] به شما گفتم که تکرار نام‌های مقدس را نباید برای دستیابی به اهداف دنیوی انجام داد. معنایش آن چیزی نیست که برداشت کرده‌اید. معنایش این است که پیشرفت معنوی والاترین هدف است و همهٔ تلاش‌های ما باید به سوی آن مقصد هدایت شود. اگر همهٔ جهان را در راه آن فدا کنیم، زیاده‌روی نیست. پس، شایسته نیست انرژی خود را از والاترین هدف منحرف کنیم و آن را برای اهداف دنیوی به کار بگیریم. وقتی از پروردگار چیزهای دنیوی بخواهیم، به آنها می‌رسیم، اما آنگاه پیشرفت معنوی ما بازمی‌ماند. اگر انرژی خود را صرف پیشرفت معنوی کرده بودیم، بهرهٔ بزرگ‌تری می‌بردیم. قدیسانِ والاترین مرتبه، هرگز چیزهای فانی نمی‌خواهند."