Piosenki, kompozycje, poezja i występy Najwyższej Mistrzyni Ching Hai (weganka), część 44 wieloczęściowej serii

Wciąż wieje odległy wiatr Nieustanny deszcz wciąż rozlewa swój mrok Przez ile jeszcze lat, w niebiosach, niebiańska para Ngâu przestanie ronić łzy z powodu jesieni?

Miłość to niekończący się refren szczęścia i smutku, ciepłego uczucia i wyblakłych emocji, podobnie jak zmiany w naturze i cztery pory roku, które przychodzą i odchodzą. W końcu wszystko staje się opowieścią o przeszłości, o minionych czasach. Również romans nie może uciec od tego odwiecznego prawa.

Patrząc, jak odchodzi jesień, Smutek budzi się w promieniach słońca, A liście rozsypały się za oknem Słuchając, jak własne imię popada w zapomnienie Gdy miesiące i dni przemijają w złotej jesieni...

Patrząc na te chwile gdy odchodzi jesień, puste dłonie obejmują żal Słuchając chłodnego wiatru w nocy, mając trzydzieści kilka lat, melancholia wypełnia oczy Kochając kogoś, a potem czując chłód w samotności.

Powróciła chłodna jesienna bryza Fioletowy wieczór nasycił chodniki A bryza musnęła długie loki, po czym jesień odleciała.

W złocistym świetle słońca tego późnego popołudnia, czuję narastający smutek Niebo weekendu jest pomalowane chmurami Moje opuszczone ramiona zapomniały drogę, którą Odprowadzałam cię do domu w delikatnie słabnącym świetle słońca.

Jesienie przychodziły i mijały już wiele razy Przechodząc obok skąpanego w słońcu parku późnym popołudniem Nasza dawna historia miłosna Zapisana przez smutne jesienne wieczory A tej jesieni, nasze marzenie uschło.

Wraz z upływem czasu całe piękno i młodość blakną. Patrząc pewnego dnia w lustro i dostrzegając kilka siwych włosów, nagle uświadamiamy sobie nietrwałość fizycznej egzystencji. Zaczniemy poszukiwać czegoś trwałego i w ten sposób wyruszymy w duchową podróż by odnaleźć nasze prawdziwe ja.

Patrząc dziś w lustro, Kilka pasm siwiejących włosów Niestety, nadeszła zima życia Dlaczego wiosna nie mogła choć na chwilę się opóźnić! W pobliskim ogrodzie bawią się dzieci Zaskoczona, odwracam wzrok w tamtą stronę W tej małej komnacie wciąż panuje spokój Ale wiosenne światło cicho gaśnie. O podróżniku! O podróżniku! O podróżniku, czyż nie odczuwasz melancholii? Wydaje się, że tak się spieszysz, Niosąc niewiele dobytku Samotna sylwetka przemierza most. Szybkie bicie dzwonu świątynnego Na odległym horyzoncie, zbliża się deszcz Z tęsknotą podróżnik pyta: Czy znam już swoje prawdziwe ja?

Jesień to pora roku poety ponieważ jesienne chmury są piękne, jesienne słońce jest złote, a jesienny nastrój jest głęboki. Jednak gdy piękno jesieni zasłania ponura przestrzeń, nie tylko jesienne niebo staje się mroczne, ale także otaczająca sceneria nasyca się melancholią. Jakby współczując tym, którzy są rozdzieleni, każda delikatna kropla jesiennego deszczu wciąż spada.

Na werandzie, jesienny deszcz delikatnie pada Ponure niebo jest ciche, opustoszałe chmury przestają dryfować Słucham wiatru który niejasno unosi się w jesiennym deszczu Kto szlocha, kto lamentuje!

Kilka młodych ptaszków ćwierka na gałęzi jakby mówiąc do błękitnego nieba: Kto szlocha nad życiem? Łzy szybko spływają kaskadą Świat pogrążony jest w ogromnym smutku.

Ma się nadzieję, że chmury rozproszą się, przywracając chłodną, łagodną bryzę. Chmury rozstąpią się, odsłaniając błękitne niebo Być może nie ma takiego szczęścia Deszcz wciąż pada Ile jeszcze wcieleń minie, zanim ta melancholia ustąpi?

Wciąż wieje odległy wiatr Nieustanny deszcz wciąż rozlewa swój mrok Przez ile jeszcze lat, w niebiosach, niebiańska para Ngâu przestanie ronić łzy z powodu jesieni?

Istnieje źródło prawdziwego spokoju i szczęścia, które, gdy tylko je odkryjemy, wszystkie nasze ziemskie dobra nagle tracą swój blask. Zauważymy, jak nasza miłość i radość rozprzestrzeniają się i zapragniemy dzielić się nimi ze wszystkimi.

Przyjazne drzwi otwierają się szeroko Wejdź i podziel się spokojem i miłością, które znajdziesz w środku

Podziel się radością Niech słońce cię pocieszy Być może nie będziesz chciał odejść gdy nadejdzie czas Podziel się radością Góry wznoszą się, góry opadają Nie musisz już niczego udowadniać zdobyłeś je wszystkie Teraz jesteś tutaj

Wszystkie te piękne pieśni, które usłyszysz, są nam wszystkim drogie Jednocześnie Wszystkie najwspanialsze rzeczy, jakie posiadamy, cenimy mniej Tak wiele drobnych rzeczy może przynieść szczęście Miłość jest we wszystkim

Podziel się radością Niech słońce cię pocieszy Być może nigdy nie będziesz chciał odejść, gdy nadejdzie czas Podziel się radością Góry wznoszą się, góry upadają Nie musisz już niczego udowadniać, zdobyłeś je wszystkie Teraz jesteś tutaj Obyś pozostał i dzielił się radością