Анхилуун Үнэрийн Гэгээнтэн: Парамаханса Йогананда (цагаан хоолтон)-гийн ‘Йогчийн намтар’ номын түүвэр, нэвтрүүлгийн 2-ын 2-р хэсгийг

Бүгдээрээ Парамаханса Йогананда (цагаан хоолтон)-гийн “Йогчийн намтар” номын 5-р бүлэг болох ‘“Анхилуун Үнэрийн Гэгээнтэн’ Гайхамшгаа үзүүлсэн нь”-ээс бүлгээр үргэлжлүүлцгээе.

БҮЛЭГ: 5 “Анхилуун Үнэрийн Гэгээнтэн” Гайхамшгаа үзүүлсэн нь

“Би гэгээнтэн рүү эгцлэн харлаа; түүний түрхэн зуурын харц нь миний харцтай тулгарлаа. Тэр махлаг, сахалтай, бор арьстай, том гялалзсан нүдтэй байлаа. ‘Хүү минь, чамтай уулзсандаа баяртай байна. Юу хэлмээр байгаагаа хэл. Үнэртэн авахыг хүсэж байна уу?’ ‘Яах гэж?’ Түүний хэлсэн үг надад нэлээд хүүхдийнх шиг санагдсан. ‘Үнэртнийг таашаан мэдрэхийн тулд’. ‘Үнэр гаргахын тулд БУРХАНЫ хүчийг ашиглах гэж үү?’ ‘Тэгээд яах юм? Угаасаа БУРХАН л анхилуун үнэрийг бүтээдэг’. ‘Тийм ээ, гэхдээ Тэр шинээр нь хэрэглэхийн тулд дэлбээгээр хэврэгхэн сав бүтээж, дараа нь хаядаг. Та цэцгийг бодитоор бий болгож чадах уу?’ ‘Бяцхан найз минь, би анхилуун үнэрийг бодитоор бий болгодог’. ‘Тэгвэл үнэртний үйлдвэрүүд дампуурах болно’. ‘Би тэдэнд ажлаа үргэлжлүүлэн хийхийг зөвшөөрнө! Миний гол зорилго бол БУРХАНЫ хүчийг харуулах явдал’. ‘Эрхэм ээ, БУРХАНЫГ батлах шаардлагатай гэж үү? Тэр хаа сайгүй, бүхнээр дамжуулан гайхамшиг бүтээж байгаа биш гэж үү?’ ‘Тийм ээ. Гэхдээ бид ч бас Түүний хязгааргүй олон янзын бүтээлч байдлын заримыг илэрхийлэх ёстой’. ‘Та энэ ур чадвараа эзэмшихэд ямар хугацаа зарцуулав?’ ‘Арван хоёр жил’. ‘Астрал аргаар үнэр гаргахын тулд уу! Эрхэм гэгээнтэн минь, та цэцгийн дэлгүүрээс хэдхэн рупигээр авч болох үнэрийн төлөө арван хоёр жилийг дэмий үрсэн бололтой’. ‘Цэцэг гандахтай хамт үнэр нь арилдаг’. ‘Үхэхэд үнэр ч арилна. Зөвхөн бие махбодод таашаал өгдөг зүйлийг би яагаад хүсэх ёстой гэж?’ ‘Гүн ухаантан гуай, таны үг сэтгэлд нийцлээ. Одоо баруун гараа сунга’. Тэр адислах хөдөлгөөн хийв. Би Гандха Бабагаас хэдэн алхмын зайд байсан бөгөөд өөр хэн ч миний биед хүрэхээр ойр байгаагүй. Би гараа сунгасан ч, йогч миний гарт хүрсэнгүй. ‘Та ямар үнэртэн хүсэж байна?’ ‘Сарнай’. ‘Тийм байг.’ Гэтэл алганы минь төвөөс сарнайн тааламжит үнэр хүчтэй ханхлахад би ихэд гайхав. Би инээмсэглэн ойролцоох ваараас үнэргүй том цагаан цэцэг авав. ‘Энэ үнэргүй цэцэгт мэлрэгийн үнэр шингээж чадах уу?’ ‘Тэгэх болтугай’. Тэр даруй дэлбээнээс нь мэлрэгийн үнэр хүчтэй цацран тархав.

Би гайхамшгийг бүтээгчид талархаад, түүний шавь нарынх нь нэгний дэргэд суув. Тэр надад жинхэнэ нэр нь Вишудхананда болох Гандха Баба Төвөдийн нэгэн багшаас Йогийн олон гайхалтай нууцыг сурсан гэж хэлэв. Тэр Төвөд Йогч мянга гаруй насалсан гэж надад итгэлтэйгээр хэлэв. ‘Түүний шавь Гандха Баба үнэр бүтээх гайхамшигт үйлдлүүдээ таны сая харсан шиг зөвхөн үгээр хэлээд хийдэггүй.’ Шавь нь багшаараа илт бахархсан өнгөөр ярив. ‘Түүний арга барил нь хүмүүсийн зан араншингийн олон янз байдалд нийцүүлэн ихээхэн ялгаатай байдаг. Тэр үнэхээр гайхамшигтай! Калькуттын сэхээтнүүдийн олонх нь түүний дагалдагчдын дунд байдаг.’

Би тэдний эгнээнд нэгдэхгүй гэж дотроо шийдэв. Хэтэрхий шууд утгаараа ‘гайхамшигтай’ ийм Гүрү надад таалагдсангүй. Би Гандха Бабад эелдгээр талархаад явлаа. Би гэр рүүгээ тайван алхаж явахдаа, тэр өдөр надад тохиолдсон гурван өөр уулзалтын талаар эргэцүүлэн бодлоо. Намайг Гурпар Роуд дахь гэрийнхээ хаалгаар ороход эгч Ума минь угтав. ‘Чи үнэртэн хэрэглэдэг, бүр ганган болжээ!’ Би юу ч хэлэлгүй, миний гарыг үнэрлэ гэж түүнд дохив. ‘Ямар сайхан сарнайн үнэр вэ! Ер бусын хүчтэй юм!’ Харин би үүнийг ‘хэт ер бусын’ гэж бодон, астрал аргаар үнэр оруулсан цэцгийг хамрынх нь доор чимээгүйхэн барив. ‘Өө, би мэлрэг цэцэгт маш дуртай!’ Тэр цэцгийг шүүрэн авлаа. Үнэргүй гэдгийг нь сайн мэдэх тэр төрлийн цэцгээс мэлрэгийн үнэрийг дахин дахин үнэрлэхдээ түүний царайд нь инээд хүрмээр гайхширал тодров. Түүний хариу үйлдэл нь Гандха Баба намайг өөртөө итгүүлэн, үнэрийг зөвхөн би л мэдэрдэг байдалд оруулсан байж магадгүй гэсэн миний сэжгийг арилгав.

Хожим нь би Алакананда хэмээх найзаасаа ‘Анхилуун Үнэрийн Гэгээнтэн’-д өлсгөлөнд нэрвэгдсэн Азийн сая сая хүмүүст мөн өнөөгийн Европын хүмүүст ч байсан болоосой гэж хүсэхээр нэгэн чадвартай байсныг сонссон. ‘Би Бурдван дахь Гандха Бабагийн гэрт өөр зуун зочны хамт байсан’ гэж Алакананда надад ярив. ‘Энэ бол Их баяр ёслол байв. Тэр йогч хоосон агаараас юм гаргаж ирэх чадвартай гэж алдаршсан байсан тул би улирал нь болоогүй мандарин бий болгооч гэж түүнээс тоглож асуув. Тэр даруй гадилын навчаар хийсэн бүх таваг дээр байсан лучи нар хөөж, бөмбийж эхлэв. Талхан бүрхүүл тус бүрийн дотор хальсалсан мандарин байгааг бид олж мэдэв. Би өөрийнхөөсөө жаахан эмээн хазаж үзсэн боловч, үнэхээр амттай байв’. Олон жилийн дараа би Гандха Баба биет зүйлсийг хэрхэн бий болгодгийг дотоод ухаарлаар ойлгосон. Харамсалтай нь тэр арга өлсгөлөнд нэрвэгдсэн дэлхийн үй олон хүнд хүрэх боломжгүй юм.

Хүний хариу үйлдэл үзүүлдэг янз бүрийн мэдрэхүйн өдөөлтүүд болох хүрэлцэх, харах, амтлах, сонсох, үнэрлэх мэдрэмжүүд нь электрон ба протоны чичиргээний өөрчлөлтөөс үүсдэг. Тэдгээр чичиргээг эргээд таван өөр мэдрэхүйн үзэл-бодисоор ухаалаг байдлаар цэнэглэгдсэн, атомаас ч нарийн энерги буюу үл баригдах амин хүч болох ‘лайфтрон’-ууд буюу амьдралын нарийн хүчний нэгж зохицуулдаг. Гандха Баба йогийн тодорхой дасгалаар сансрын хүчинтэй зохицон, амьдралын нарийн хүчний нэгжүүдийг чиглүүлж, тэдгээрийн чичирхийллийн бүтцийг өөрчлөн зохион байгуулж, хүссэн үр дүнг бодит биет зүйл болгон илэрхийлж чаддаг байжээ. Түүний үнэртэн, жимс болон бусад гайхамшиг нь ховсын аргаар үүсгэсэн дотоод мэдрэмжүүд бус, харин ердийн чичиргээг бодитоор биежүүлсэн зүйлс байлаа.

‘Анхилуун Үнэрийн Гэгээнтэн’-ий үзүүлсэн ийм гайхамшгууд нь сүр дуулиантай ч, сүнслэг ач холбогдолгүй. Зугаацуулахаас өөр зорилго бараг үгүй тул тэдгээр нь БУРХАНЫГ чин сэтгэлээсээ эрэлхийлэх замаас хазайлгадаг. Мэдээ алдуулах эм аюул учруулж болзошгүй хүмүүст эмч нар багахан мэс заслын үед ховсыг сэтгэцийн хлороформ мэт ашигладаг. Гэвч олонтоо ховсдуулсан хүнд ховсын төлөв хортой бөгөөд улмаар сэтгэл зүйн сөрөг нөлөө бий болж, цаг хугацааны явцад тархины эсүүдийн хэвийн үйл ажиллагааг нь алдагдуулдаг. Ховс бол бусдын ухамсрын орон зайд халдаж буй хэрэг. Түүний түр зуурын үзэгдлүүд нь БУРХАН-ыг танин ухаарсан хүмүүсийн үйлддэг гайхамшгуудтай огт адилгүй.

БУРХАН-ыг ухаарсан жинхэнэ гэгээнтнүүд Бүтээгч Сансрын Зүүдлэгчтэй зохицон нийцсэн хүсэл зоригоороо энэхүү зүүдэн ертөнцөд өөрчлөлтүүдийг бий болгодог. Ер бусын хүчээ гайхуулан харуулахыг багш нар буруушаадаг. Персийн сүнслэг мэргэн Абу Саид нэгэн удаа ус, агаар, орон зайг захирах гайхамшигт хүчээрээ бардамнасан зарим факир буюу шашны хүнийг шоолон инээжээ. ‘Мэлхий ч бас усанд өөрийн гэртээ байгаа мэт байдаг!’ хэмээн Абу Саид аядуу егөөдөн хэлсэн байдаг. ‘Хэрээ, тас хоёр агаарт төвөггүй нисдэг; Чөтгөр ч Дорнод, Өрнөдөд нэгэн зэрэг оршдог! Хүмүүсийн дунд зөв шударгаар амьдарч, наймаа арилжаа хийж, өдөр тутмын ажил амьдралаа эрхэлдэг ч, БУРХАНЫГ хором ч үл мартдаг хүн л жинхэнэ хүн юм!’ Өөр нэг удаа Персийн агуу багш шашны амьдралын талаар өөрийн үзэл бодлыг ийнхүү илэрхийлжээ: ‘Толгой дотроо буй зүйлсээ буюу (хувиа хичээсэн хүсэл шунал, нэр алдар, амжилтад хүрэх хувийн хүслээ орхих); гартаа байгаа бүхнээ харамгүй өгөх; мөн зовлон бэрхшээлийн цохилтоос хэзээ ч шантрахгүй байх!’ Калигхат Сүмийн ялгаварлах үзэлгүй мэргэн хүн ч, Төвөдөд суралцсан йогч ч гүрү багштай болох миний хүслийг хангаж чадсангүй. Миний зүрх өөрийн мэдэрч, таньсан зүйлээ ойлгоход ямар ч багш хэрэггүй байсан ба өөрөө ‘Гайхалтай!’ хэмээн хашхирдаг байв. Тэр дуу чимээгүй байдлаас ховорхон цуурайтдаг учраас бүр ч хүчтэй сонсогддог байлаа. Эцэст нь би өөрийн багштайгаа уулзах үед тэр надад зөвхөн өөрийн эрхэм дээд үлгэр жишээгээрээ жинхэнэ хүний хэмжүүр ямар байдгийг зааж өгсөн.”